WoWywiady
Michel Navas i Enrico Barbasini
Najlepsze dopiero zostanie stworzone
Wprowadzenie
W zegarmistrzostwie, co wielokrotnie podkreślam, nazwisko na tarczy nie zawsze mówi całą prawdę o tym, kto naprawdę stworzył zegarek.
Za projektantem, marką czy właścicielem manufaktury często stoją ludzie, których klient nigdy nie zobaczy, o których nie przeczyta i których nazwisk być może nawet nie pozna. Konstruktorzy i zegarmistrzowie, którzy zamieniają pomysł w działający mechanizm. To oni muszą sprawić, aby wizja nie tylko dobrze wyglądała na papierze, lecz rzeczywiście działała, była niezawodna i ostatecznie nadawała się do noszenia na nadgarstku.
Michel Navas i Enrico Barbasini należą do najważniejszych przedstawicieli tego świata.
Michel Navas wychował się w rodzinie zegarmistrzowskiej. W 1980 roku rozpoczął pracę w Audemars Piguet, a później pracował kolejno dla Gérald Genta, Patek Philippe i Franck Muller. Jego droga zawodowa prowadziła od klasycznej pracy przy stole zegarmistrzowskim do udziału w rozwoju jednych z najbardziej ambitnych technicznie mechanizmów współczesnego zegarmistrzostwa.
Enrico Barbasini trafił do Gérald Genta po ukończeniu szkoły zegarmistrzowskiej w 1979 roku, wchodząc w świat komplikacji w czasach, gdy podobne możliwości należały do rzadkości. Ważną postacią w jego początkach zawodowych był Pierre-Michel Golay, jeden z kluczowych umysłów technicznych stojących za zegarkami Genty. Barbasini pracował później również dla Patek Philippe i Franck Muller.
Navas i Barbasini poznali się w środowisku Gérald Genta i stworzyli jeden z najbardziej trwałych duetów konstrukcyjnych współczesnego zegarmistrzostwa. Wspólnie pracowali nad skomplikowanymi zegarkami Francka Mullera, w 2004 roku współtworzyli BNB Concept, a w 2007 roku założyli La Fabrique du Temps.
W 2011 roku La Fabrique du Temps została przejęta przez Louis Vuitton. Dziś manufaktura w Meyrin skupia kompetencje związane z rozwojem mechanizmów, kopert, tarcz i métiers d’art, pracując dla Louis Vuitton oraz rozwijanych ponownie marek Gérald Genta i Daniel Roth.
Ich nazwiska pojawiają się przy konstrukcjach, które weszły do historii współczesnego zegarmistrzostwa, choć znacznie większą rozpoznawalność zdobywały zazwyczaj nazwiska projektantów i marek widniejące na tarczach.
Od początku jednym z celów mojej pracy jest przypominanie właśnie o takich ludziach. Uważam, że konstruktorzy, zegarmistrzowie i twórcy mechanizmów są prawdziwą esencją zegarmistrzostwa. Dlatego właśnie takich rozmówców szukam i dlatego interesuje mnie nie tylko końcowy produkt, lecz także wszystko to, co dzieje się wcześniej, zanim zegarek trafi na nadgarstek klienta.
Naturalną konsekwencją takiego podejścia było to, że w tej rozmowie mniej interesowała mnie kolejna opowieść o „pasji do zegarków” czy wygładzone, PR-owe historie. Znacznie bardziej chciałem dowiedzieć się, gdzie naprawdę zaczyna się autorstwo, jak wygląda współpraca konstruktora z projektantem, co dzieje się z pomysłem, kiedy przestaje działać na etapie prototypu, jak przekazuje się wiedzę, której nie da się zapisać na rysunku technicznym, i co właściwie oznacza dziś „zegarmistrz od A do Z” w manufakturze zatrudniającej około dwustu osób.
Powstała rozmowa, która, mam nadzieję, pozwala zajrzeć nieco głębiej do świata zwykle ukrytego za nazwą marki, reklamą i marketingowym komunikatem.
WoW:
Przez wiele lat pracowali Panowie nad zegarkami, które publiczność kojarzy przede wszystkim z nazwiskami projektantów lub marek. Patrząc z perspektywy czasu, czy jest zegarek z tego okresu, o którym myślą Panowie: „Ludzie prawdopodobnie nie zdają sobie sprawy, jak duża część tego projektu tak naprawdę pochodziła od nas”?
Michel Navas i Enrico Barbasini:
Jako niezależni konstruktorzy pracujący dla tak wielu firm nie mamy na myśli jednego konkretnego zegarka.
Patrząc wstecz, myślę, że ludzie często nie doceniają pracy, jaka odbywa się pomiędzy pomysłem a gotowym zegarkiem. Projektant może wyobrazić sobie coś niezwykłego, ale przekształcenie tej wizji w niezawodny, nadający się do noszenia mechaniczny obiekt wymaga zupełnie innego rodzaju kreatywności.
W trakcie naszej kariery pracowaliśmy nad projektami, w których końcowy zegarek stał się silnie kojarzony z konkretnym projektantem lub marką. Zawsze czuliśmy się z tym dobrze.
Nasza satysfakcja bierze się z obserwowania, jak pomysł staje się rzeczywistością, nawet jeśli wkład zegarmistrza nie jest od razu widoczny.
WoW:
Michel, w jednym z wywiadów powiedział Pan, że w czasie pracy z Franckiem Mullerem Pan i Enrico uczestniczyliście w rozwoju bardzo dużej części jego kolekcji w okresie dwóch lub trzech lat. Które konkretne zegarki lub mechanizmy z tego okresu wskazaliby Panowie jako projekty, w których Państwa wkład był szczególnie znaczący?
Michel Navas:
Nasz okres pracy z Franckiem Mullerem oznaczał ważny moment przejściowy w naszych karierach. Wyszliśmy poza pracę wykonywaną głównie przy stole zegarmistrzowskim i zaczęliśmy znacznie bardziej angażować się w rozwój konstrukcji.
W ciągu dwóch lub trzech lat uczestniczyliśmy w rozwoju bardzo dużej części kolekcji. Revolution 1, Revolution 2, Tourbillon, Double Axis Tourbillon, Minute Repeater itd.
Crazy Hours jest z pewnością jednym z najbardziej rozpoznawalnych przykładów z tego okresu, ale dla nas nie chodziło wyłącznie o stworzenie jednego charakterystycznego modelu. Chodziło o nauczenie się, jak wielokrotnie i w różnych rodzajach zegarków przekładać wyobraźnię Francka na działające mechanizmy.
Franck miał niezwykłą zdolność myślenia poza konwencjami tradycyjnego zegarmistrzostwa. Naszą rolą było znajdowanie rozwiązań mechanicznych, które pozwalały tym pomysłom istnieć.
Był to niezwykle stymulujący okres, ponieważ zmuszał nas do myślenia w inny sposób.
WoW:
Crazy Hours jest dziś nierozerwalnie kojarzony z Franckiem Mullerem, ale współczesne źródła sugerują, że Państwa rolą było przekształcenie pierwotnego pomysłu w działający mechanizm. Jak rzeczywiście wyglądał podział pracy? Co należało do pierwotnej koncepcji Mullera, a co musiało zostać przez Panów wymyślone od strony mechanicznej?
Enrico Barbasini:
Pierwotny pomysł pochodził od Francka.
Chciał tarczy, na której cyfry wyglądały tak, jakby zostały przypadkowo rozrzucone, zrywając z tradycyjną kolejnością godzin. Wyzwaniem było sprawić, aby ten pozorny chaos działał perfekcyjnie.
Michel i ja wspólnie opracowaliśmy mechanizm, który to umożliwia. Zegarek wykorzystuje system skaczącej godziny: wskazówka minutowa porusza się w konwencjonalny sposób, podczas gdy wskazówka godzinowa przeskakuje do właściwej cyfry w odpowiednim momencie.
Trudność nie polegała jedynie na tym, aby wskazówka przeskakiwała. Chodziło o zapewnienie, że mechanizm pozostanie niezawodny, precyzyjny i odpowiedni do codziennego użytkowania.
Koncepcja była wizualnie niekonwencjonalna, ale mechanika znajdująca się pod nią musiała być całkowicie niezawodna.
To właśnie czyniło tę współpracę interesującą. Franck wnosił twórcze zakłócenie, a my pracowaliśmy nad tym, jak uczynić je mechanicznie realnym.
WoW:
W 2013 roku powiedzieli Panowie, że nawet osiemnaście osób w La Fabrique du Temps wydawało się już dość dużą organizacją jak na rodzaj atelier, jaki pierwotnie sobie Panowie wyobrażali. Dziś w Meyrin pracuje około dwustu osób. Co zmieniło się w Państwa rozumieniu skali? Gdzie przebiega granica między wzrostem, który daje zegarmistrzom większe możliwości, a wzrostem, który zaczyna oddalać twórców od samego zegarka?
Michel Navas i Enrico Barbasini:
Kiedy zaczynaliśmy, wyobrażaliśmy sobie stosunkowo niewielkie atelier, w którym wszyscy mogliby ściśle ze sobą współpracować.
Dziś La Fabrique du Temps Louis Vuitton znacznie się rozrosła i oczywiście organizacja wygląda zupełnie inaczej. Nie sądzę jednak, aby prawdziwym pytaniem była liczba ludzi. Chodzi o to, co ten wzrost pozwala nam osiągnąć bez utraty z pola widzenia tego, co najważniejsze: samego zegarka.
Odkąd Jean Arnault objął kierownictwo działu zegarkowego Louis Vuitton, szczególnie doceniamy wagę, jaką przykłada się do rzemiosła oraz ludzi stojących za zegarkami. Istnieje prawdziwe zaangażowanie w rozwijanie kompetencji zegarmistrzowskich Maison, wspieranie ambitnych projektów i zachowywanie know-how, które umożliwia naszą pracę.
Dla nas jest to kluczowe. Spędziliśmy nasze kariery, rozwijając podejście do zegarmistrzostwa oparte na technicznej doskonałości, kreatywności i bliskiej współpracy. Chcemy nadal pracować w tym duchu, nawet gdy organizacja się rozrasta.
Wzrost powinien dawać zegarmistrzom więcej możliwości, a nie oddalać ich od rzemiosła. Naszą ambicją jest posiadanie zasobów pozwalających tworzyć wyjątkowe zegarki przy jednoczesnym zachowaniu ducha atelier.
WoW:
Pierwszy tourbillonowy mechanizm Laurenta Ferriera był pierwotnie znany jako FBN 916.01, odnosząc się do nazwisk Ferrier, Barbasini i Navas. Jak rzeczywiście wyglądał podział pracy między Laurentem Ferrierem, Christianem Ferrierem i Panami? Które elementy pochodziły z pierwotnej koncepcji Ferrierów, a które zostały technicznie opracowane w La Fabrique du Temps?
Michel Navas i Enrico Barbasini:
Projekt FBN był współpracą zbudowaną na uzupełniających się kompetencjach.
Laurent Ferrier wniósł swoją wizję i doświadczenie w zakresie koperty, my wnieśliśmy naszą wiedzę, wykorzystując nasze najlepsze rozwiązania i koncepcje, podczas gdy Christian Ferrier zaczął angażować się w różne projekty.
Kwestia autorstwa była niezwykle prosta: Laurent Ferrier był mistrzem koperty i designu, podczas gdy La Fabrique du Temps odpowiadała za najlepszy klasyczny tourbillon z podwójnym włosem balansu, jaki potrafiliśmy sobie wyobrazić.
W projekcie tego rodzaju ważne jest, aby nie upraszczać procesu poprzez przypisywanie każdego komponentu jednej osobie. Pierwotna koncepcja, architektura mechaniczna, prace rozwojowe oraz dopracowanie ostatecznego mechanizmu są ze sobą wzajemnie powiązane.
Liczy się sposób, w jaki te różne wkłady łączą się w mechanizm, który działa niezawodnie i spełnia zakładane standardy precyzji oraz wykończenia.
WoW:
Często opisuje się Panów jako idealnie uzupełniający się duet, ale w wywiadach rzadko pojawia się konkretny przykład rzeczywistej różnicy zdań dotyczącej techniki. Czy mogą Panowie wskazać jeden zegarek lub jeden komponent, dla którego zaproponowali Panowie dwa zasadniczo różne rozwiązania? Które rozwiązanie ostatecznie zwyciężyło i dlaczego?
Michel Navas i Enrico Barbasini:
Kiedy pracuje się razem przez dziesięciolecia, techniczne dyskusje i różne perspektywy są naturalną częścią procesu twórczego.
Zamiast dramatycznej różnicy zdań dotyczącej jednego konkretnego komponentu, nasza praca jest ciągłym dialogiem, w którym różne drogi techniczne są porównywane ze sobą.
Jeden z nas może skłaniać się ku bardziej bezpośredniemu, tradycyjnemu rozwiązaniu mechanicznemu, podczas gdy drugi naciska na bardziej złożoną architekturę w celu osiągnięcia konkretnego rezultatu estetycznego lub funkcjonalnego.
Ostatecznie zawsze zwycięża rozwiązanie, które najlepiej służy niezawodności, osiągom i integralności samego zegarka.
Jednym z przykładów może być Louis Vuitton Twin Chrono, który mierzy czas dwóch zawodników i wskazuje różnicę pomiędzy ich wynikami.
Początkowo rozważaliśmy wykorzystanie mechanizmu chronografu i dodanie do niego brakujących funkcji, ale okazało się to zdecydowanie zbyt skomplikowane.
Wtedy pojawił się pomysł wykorzystania czterech oddzielnych mechanizmów: jednego do wskazywania czasu i trzech kolejnych przeznaczonych do chronometrażu. Takie podejście znacznie uprościło osiągnięcie zamierzonego rezultatu.
WoW:
Czy istnieje projekt, przy którym nawet dziś jeden z Panów uważa, że rozwiązanie drugiego nie było najlepszym możliwym wyborem?
Michel Navas/Enrico Barbasini:
Jestem pewien, że są decyzje, do których wrócilibyśmy, gdybyśmy mieli taką możliwość.
Kiedy pracuje się razem przez dziesięciolecia, nieuchronnie patrzy się wstecz na pewne wybory i zastanawia, czy inne rozwiązanie nie byłoby lepsze.
Ale taka jest również natura zegarmistrzostwa. W określonym momencie podejmuje się najlepszą decyzję, jaką można podjąć przy posiadanej wiedzy, środkach, umiejętnościach, ograniczeniach i celach. Po latach można patrzeć na nią inaczej.
Interesujące jest to, że możemy nie zgadzać się w kwestii decyzji technicznej, nie wpływając przy tym na naszą relację. Możemy wzajemnie podważać swoje stanowiska, bronić ich, a następnie wspólnie iść dalej.
Musiałbym zastanowić się nad konkretnym przykładem, ponieważ nie chciałbym wskazywać projektu bez podania technicznego kontekstu wyjaśniającego tę decyzję.
WoW:
Oficjalne historie manufaktur w naturalny sposób koncentrują się na projektach zakończonych sukcesem. Który mechanizm lub prototyp nauczył Panów najwięcej właśnie dlatego, że nie zadziałał tak, jak się Panowie spodziewali? Czy kiedykolwiek istniał projekt, nad którym pracowali Panowie miesiącami, zanim ostatecznie zdecydowali, że trzeba go porzucić?
Michel Navas i Enrico Barbasini:
Nie każdy pomysł, który wygląda przekonująco na papierze, staje się dobrym zegarkiem.
Czasami mechanizm działa w teorii, ale staje się zbyt skomplikowany, zbyt delikatny albo zbyt trudny do konsekwentnego produkowania.
W innych przypadkach rozwiązanie techniczne może działać całkowicie poprawnie, ale nie zapewnia doświadczenia, jakie pierwotnie sobie wyobrażaliśmy.
Jedną z najważniejszych lekcji procesu rozwojowego jest wiedza, kiedy kontynuować, a kiedy przestać.
Można spędzić miesiące, próbując rozwiązać problem, ale w pewnym momencie trzeba zadać sobie pytanie, czy dane rozwiązanie rzeczywiście poprawia zegarek.
Nauczyliśmy się, że wytrwałość jest niezbędna, ale podobnie niezbędna jest umiejętność kwestionowania własnych pomysłów.
Nieudany prototyp nie musi oznaczać zmarnowanej pracy, jeśli nauczy nas czegoś, co poprawi następny projekt.
WoW:
Pierre-Michel Golay wielokrotnie pojawia się w historii obu Państwa karier, ale często pozostaje w cieniu Géralda Genty. Czy istnieje jedna konkretna zasada konstrukcyjna, reguła warsztatowa lub sposób myślenia, którego Golay Panów nauczył i który stosują Panowie do dziś?
Michel Navas i Enrico Barbasini:
Pierre-Michel Golay był ważną postacią w naszym życiu zawodowym, szczególnie podczas lat spędzonych u Géralda Genty.
Reprezentował niezwykły poziom wiedzy technicznej i pokazywał, co można osiągnąć, kiedy twórcza wizja wsparta jest głęboką wiedzą mechaniczną.
Jedną z najważniejszych lekcji, jakie wynieśliśmy z tego środowiska, było przekonanie, że nic nie zastąpi dogłębnego zrozumienia mechanizmu.
Skomplikowanego zegarka nie można opracować poprzez proste zebranie w całość serii sprytnych pomysłów. Każdy komponent musi mieć sens w kontekście całej konstrukcji.
Istniała tam również silna kultura przesuwania granic tego, co możliwe, szczególnie w przypadku repetycji minutowych i ultracienkich komplikacji.
To połączenie dyscypliny technicznej i ambicji twórczej pozostało z nami przez całą karierę.
WoW:
La Fabrique du Temps często podkreśla ideę „jednego zegarmistrza od A do Z”. W manufakturze liczącej około dwustu osób co dokładnie oznacza dziś „A”, a gdzie znajduje się „Z”? Które etapy są realizowane przez wyspecjalizowane działy, a w którym momencie jeden zegarmistrz przejmuje osobistą odpowiedzialność za konkretny zegarek?
Michel Navas i Enrico Barbasini:
Dla nas idea tworzenia zegarka od A do Z oznacza rozumienie, w jaki sposób każdy komponent wpływa na gotowy zegarek.
W La Fabrique du Temps Louis Vuitton mamy specjalistów w różnych métiers i ich wiedza jest niezbędna.
Szczególnie cenimy jednak fakt, że Louis Vuitton zdecydowało się zachować podejście, w którym zegarmistrz pozostaje ściśle związany z całym zegarkiem, zamiast odpowiadać jedynie za pojedynczą, odizolowaną operację.
Jean Arnault kładzie silny nacisk na rzemiosło i rozwijanie wewnętrznych kompetencji manufaktury.
Pozwala nam to łączyć pod jednym dachem coraz więcej specjalizacji, zachowując przy tym indywidualną odpowiedzialność, która jest tak istotna w tradycyjnym zegarmistrzostwie.
Dla nas ważne jest, aby każdy zegarmistrz rozumiał odpowiedzialność, którą ponosi.
Zegarek nie jest po prostu mechanizmem, kopertą i tarczą złożonymi razem. To kompletny obiekt i każda decyzja wpływa na ostateczny rezultat.
Chcemy zachować to poczucie osobistego zaangażowania, dzięki któremu zegarmistrz może rozpoznać gotowy zegarek jako rezultat własnej wiedzy i zaangażowania.
WoW:
Repetycję minutową można opisać za pomocą rysunków, tolerancji, materiałów i procedur montażu, ale na końcu ktoś nadal musi jej posłuchać i zdecydować, czy brzmi właściwie. Jak uczy się młodego zegarmistrza czegoś, czego nie da się w pełni wyrazić na rysunku ani zmierzyć przyrządem?
Michel Navas i Enrico Barbasini:
Można nauczyć kogoś, jak działa repetycja minutowa, jak ją złożyć, jak ją wyregulować i jak mierzyć pewne aspekty jej działania.
Ale wiedza, czy repetycja brzmi właściwie, wymaga czegoś więcej.
Trzeba słuchać.
Trzeba rozwinąć słuch pozwalający ocenić czystość dźwięków, ich równowagę, rytm oraz sposób, w jaki dźwięk się rozwija.
Dwa zegarki mogą działać technicznie poprawnie, a mimo to brzmieć bardzo różnie.
Ta wiedza przekazywana jest poprzez doświadczenie. Młodszy zegarmistrz musi słuchać doskonałych przykładów, porównywać je, pracować u boku doświadczonych kolegów i rozumieć, dlaczego określone regulacje zmieniają rezultat.
Z czasem rozwija się coś w rodzaju instynktu.
To nie jest magia; bierze się z lat obserwacji i praktyki.
Ale nie można tego zdobyć wyłącznie z rysunku.
WoW:
Michel, w 2018 roku mówił Pan o swojej niechęci do stosowania krzemu, częściowo z perspektywy długoterminowej naprawialności. Kiedy dziś projektują Panowie zegarek, na ile świadomie myślą Panowie o tym, czy zegarmistrz za pięćdziesiąt, a nawet sto lat nadal będzie w stanie odtworzyć, naprawić lub zrozumieć jego kluczowe komponenty?
Michel Navas:
Kiedy pracuje się w tradycyjnym zegarmistrzostwie, ma się świadomość, że tworzy się coś, co może nas przeżyć.
Mechaniczny zegarek nie powinien być projektowany jedynie tak, aby dobrze działał w chwili, gdy opuszcza manufakturę.
Powinna również istnieć możliwość jego zrozumienia, utrzymania i naprawy wraz z upływem czasu.
Wpływa to na sposób, w jaki myślimy o konstrukcji, materiałach oraz dostępności komponentów.
Nowe technologie mogą oferować interesujące korzyści i nigdy nie powinniśmy automatycznie odrzucać innowacji. Musimy jednak również zastanowić się nad tym, co stanie się w długiej perspektywie.
Komponent, który działa wyjątkowo dobrze dzisiaj, nie musi być najlepszym rozwiązaniem, jeśli w przyszłości stanie się niemożliwy do serwisowania.
Mamy obowiązek myśleć dalej niż data premiery, a nawet dalej niż nasze własne kariery.
Ostatecznie długowieczność jest częścią wartości wysokiego zegarmistrzostwa.
Chcemy tworzyć zegarki, które można przekazywać kolejnym pokoleniom, z możliwością ich utrzymania i zrozumienia przez zegarmistrzów, którzy przyjdą po nas.
WoW:
Przez kilka dekad zgromadzili Panowie wiedzę, której nie można po prostu zdobyć w szkole zegarmistrzowskiej. Po czym poznają Panowie, że następne pokolenie jest rzeczywiście gotowe przejąć odpowiedzialność za najbardziej skomplikowane mechanizmy powstające w La Fabrique du Temps?
Michel Navas i Enrico Barbasini:
Gotowość nie jest mierzona wyłącznie wiedzą techniczną ani liczbą lat spędzonych przy stole zegarmistrzowskim.
Chodzi również o osąd.
Zegarmistrz musi rozumieć mechanizm, rozpoznawać, kiedy coś jest nie tak, i wiedzieć, jak zbadać problem bez stworzenia kolejnego.
W przypadku bardzo skomplikowanych zegarków małe decyzje mogą mieć konsekwencje dla całego mechanizmu.
Potrzebne są także cierpliwość, pokora i umiejętność zadawania pytań.
Ktoś, kto rozumie granice własnej wiedzy, jest często lepiej przygotowany niż ktoś, kto uważa, że już wszystko wie.
Przychodzi moment, kiedy można zaufać tej osobie nie tylko w kwestii przestrzegania procedury, ale także w kwestii rozumienia, dlaczego coś robi, oraz przejęcia odpowiedzialności za rezultat.
Naszym obowiązkiem jest przekazać jak najwięcej wiedzy, ale również dać następnemu pokoleniu możliwość rozwinięcia własnego osądu.
WoW:
Gérald Genta słynął z niechęci do powtarzania samego siebie i nieustannego patrzenia naprzód. Dziś tworzą Panowie nowe zegarki noszące jego nazwisko. Gdzie osobiście wyznaczają Panowie granicę między kontynuowaniem jego języka a stworzeniem czegoś, czego sam Gérald być może nigdy by nie zrobił?
Michel Navas i Enrico Barbasini:
Dla nas najważniejsze jest szanowanie twórczego ducha Géralda, a nie po prostu reprodukowanie jego projektów.
Nieustannie patrzył naprzód i nigdy nie interesowało go powtarzanie samego siebie. To fundamentalna część jego dziedzictwa.
Mieliśmy przywilej z nim pracować, więc wiemy, jak ważna dla jego podejścia była wolność twórcza.
Potrafił rozpocząć od bardzo silnej idei artystycznej i rzucić nam wyzwanie, abyśmy znaleźli sposób na uczynienie jej mechanicznie możliwą.
Ten dialog pomiędzy kreatywnością a wiedzą techniczną zawsze znajdował się w centrum naszej pracy.
Dziś mamy szczęście móc kontynuować ten dialog w La Fabrique du Temps Louis Vuitton.
Ścisła współpraca z Matthieu Hegim, dyrektorem artystycznym Gérald Genta, pozwala nam łączyć różne perspektywy.
Projekt zaczyna się od intencji twórczej, a naszą rolą jest zbadanie, w jaki sposób można tę intencję przełożyć na zegarek bez naruszania jego technicznej integralności.
Kolekcja Oursin jest szczególnie dobrym przykładem takiego podejścia.
Zainspirowana jeżowcem, organiczną i nieoczekiwaną formą, odzwierciedla fascynację Géralda Genty naturą i jego zdolność odnajdywania inspiracji poza tradycyjnym wzornictwem zegarkowym.
Jej charakterystyczna kulista koperta i luneta wyposażona w zaokrąglone elementy reinterpretują tę pierwotną inspirację w sposób współczesny, tworząc silną tożsamość wizualną, a jednocześnie pozostając wiernymi niekonwencjonalnemu duchowi Maison.
Pokazuje to, jak możemy czerpać z twórczego uniwersum stworzonego przez Géralda bez prostego powracania do jego historycznych projektów.
Szczególnie cenimy możliwość rozwijania takiego podejścia przy jednoczesnym zachowaniu tożsamości Gérald Genta.
Istnieje pragnienie zachowania ducha pierwotnych kreacji, ale także pozostawienia Maison przestrzeni do ewolucji.
Nie reprodukujemy po prostu historycznych projektów; rozwijamy nowe kreacje, które pozostają związane z pierwotną filozofią twórczą.
Dla nas wyzwaniem nie jest pytanie, co Gérald zrobiłby dzisiaj, ponieważ nie możemy odpowiedzieć na to pytanie za niego.
Chodzi o zachowanie ciekawości, odwagi i gotowości do kwestionowania konwencji, które czyniły jego pracę tak charakterystyczną.
Gdybyśmy po prostu powtarzali to, co już zrobił, nie zrozumielibyśmy istoty rzeczy.
Najlepszym hołdem jest dalsze tworzenie z taką samą wolnością i ambicją, przy jednoczesnym wykorzystaniu naszego własnego doświadczenia i wiedzy.
Gérald był bardzo wymagający, jeśli chodzi o design i elegancję.
Często chciał tworzyć bardzo małe i bardzo cienkie zegarki.
Zdarzało nam się mówić mu, że projektu nie można wykonać tak cienko, jak sobie wyobrażał, ale jego wymagania dotyczące smukłości były bardzo wysokie.
WoW:
Gdyby mogli Panowie stworzyć wspólnie jeszcze jeden zegarek bez ograniczeń wynikających z marki, kolekcji, celu komercyjnego, kosztu czy kalendarza premier, jaki problem zegarmistrzowski nadal chcieliby Panowie rozwiązać?
Michel Navas/Enrico Barbasini:
Myślę, że nadal chcielibyśmy rozwiązać problem, który nie został jeszcze właściwie rozwiązany.
Spędziliśmy nasze kariery na tworzeniu skomplikowanych zegarków, ale złożoność sama w sobie nigdy nie była celem.
Interesuje nas znajdowanie nowych sposobów wskazywania czasu, tworzenie mechanizmów, które wnoszą coś rzeczywiście nowego dla użytkownika, albo uczynienie komplikacji prostszą do zrozumienia i używania bez rezygnacji z jej technicznej głębi.
Gdyby nie istniały żadne ograniczenia, podejrzewam, że zaczęlibyśmy od pomysłu, który wydaje się niemal niemożliwy, a następnie spędzilibyśmy czas, próbując znaleźć sposób na jego urzeczywistnienie.
To właśnie zawsze nas motywowało.
Idealnym projektem byłoby coś technicznie wymagającego, ale jednocześnie pięknego, intuicyjnego i niezawodnego.
Coś, co sprawiłoby, że inny zegarmistrz spojrzałby na to i zastanawiał się, jak zostało to zrobione.
A przede wszystkim byłoby to coś, czego żaden z nas nigdy wcześniej nie stworzył.
Najlepsze dopiero zostanie stworzone…
Po rozmowie
W branży zegarkowej imponują nam nazwiska i marki.
Genta. Muller. Ferrier. Roth.
I to jest naturalne. To nazwisko albo marka identyfikuje zegarek, łatwiej je zapamiętać niż całą historię powstawania mechanizmu. Można je umieścić na tarczy, w katalogu i w opisie aukcyjnym.
Tymczasem z rozmowy z Navasem i Barbasinim wyłania się inny, może mniej wygodny, ale znacznie ciekawszy i prawdziwszy obraz współczesnego zegarmistrzostwa.
Pomysł czy szkic nie jest jeszcze zegarkiem.
Między jednym a drugim rozciąga się cała przestrzeń obliczeń, prototypów, kompromisów, nieudanych rozwiązań, sporów konstrukcyjnych, prób uproszczenia mechanizmu, godzin regulacji i wiedzy, której część nigdy nie trafi do dokumentacji technicznej.
Słowem, może mniej efektowna, ale najważniejsza część tej historii.
Bez całej tej inżynierskiej, konstrukcyjnej i wykonawczej sekwencji nie powstałby obiekt zachwytu, który później, dla uproszczenia, nazywamy po prostu zegarkiem.
Crazy Hours pozostał Crazy Hours Francka Mullera. I słusznie, bo pomysł był jego. Ale dopiero Navas i Barbasini musieli odpowiedzieć na mniej romantyczne pytanie:
jak właściwie sprawić, żeby to działało?
Być może właśnie w tej różnicy między „wymyślić” a „sprawić, żeby działało” znajduje się najbardziej niedoceniana część historii zegarmistrzostwa.
I być może dlatego ostatnie zdanie tej rozmowy brzmi szczególnie dobrze.
Nie: najlepsze już stworzyliśmy.
Najlepsze dopiero zostanie stworzone.