WoW – Watcher of Watches

WoWywiady

Christine Hutter

Christine Hutter o przyszłości Moritz Grossmann

Christine Hutter

Wprowadzenie

W 2026 roku mija dwieście lat od urodzin Carla Moritza Grossmanna. Niemieckie Muzeum Zegarków w Glashütte przygotowało z tej okazji wystawę specjalną.

To rzadki moment, w którym postać znacznie mniej rozpoznawalna niż jej realny wpływ na historię saksońskiego zegarmistrzostwa wraca do głównego nurtu dyskusji.

Grossmann nie był wyłącznie zegarmistrzem, gdyż jego talenty, zainteresowania i wiedza był znacznie szersze niż twórcy konstrukcji.

Tłumaczył zagraniczne podręczniki, pisał własne rozprawy techniczne i projektował narzędzia wykorzystywane przez kolejne pokolenia konstruktorów. Jego rozprawa „Swobodny wychwyt kotwicowy dla zegarów”, którą sam przetłumaczył na język angielski, otrzymała pierwszą nagrodę w konkursie British Horological Institute. Nawet słownik dla zegarmistrzów należy do jego dorobku.

Ponad sto pięćdziesiąt lat później to właśnie ta idea prostego, ale mechanicznie doskonałego zegarka, stała się niejako punktem wyjścia dla manufaktury prowadzonej przez Christine Hutter - CEO tej marki.

Co bardzo ważne, Christine Hutter nie odziedziczyła manufaktury ani nie została jej CEO w wyniku wyboru przez radę nadzorczą.

Nie przejęła istniejącej struktury ani gotowego zaplecza produkcyjnego. W 2008 roku, w środku światowego kryzysu finansowego, rozpoczęła budowę Moritz Grossmann praktycznie od zera czyli od praw do historycznej nazwy, kilku współpracowników i pracy prowadzonej z kuchennego stołu w Dreźnie.

To istotna różnica, bo w odpowiedziach Hutter znacznie częściej niż słowo „marka” pojawiają się pojęcia takie jak struktura, kompetencje, produkcja czy niezależność technologiczna.

Hutter regularnie używa też sformułowań takich jak „budowaliśmy”, „stworzyliśmy” czy „zdecydowaliśmy”. To pozornie drobny detal językowy, ale dobrze pokazuje sposób, w jaki myśli o Moritz Grossmann. Nie jak o luksusowej marce zarządzanej z poziomu marketingu, lecz jak o manufakturze budowanej krok po kroku od podstaw.

Współczesny Moritz Grossmann zatrudnia ponad siedemdziesiąt osób, produkuje ponad dziewięćdziesiąt procent komponentów we własnych warsztatach i deklaruje utrzymanie produkcji na poziomie od ośmiuset do tysiąca zegarków rocznie.

Co warte podkreślenia, sami produkują na przykład wskazówki i tarcze, co rzadkie w dzisiejszym świecie zegarkowym a wiele dużych i znanych producentów cięgle korzysta w tym zakresie z zewnętrznych dostawców.

Rozmawialiśmy o tym, co oznacza „mechanicznie doskonały zegarek” w 2026 roku, gdzie przebiega granica wzrostu, po której manufaktura zaczyna tracić własną tożsamość, oraz o tym, jakie elementy saksońskiej tradycji Hutter zdecydowała się zachować, a jakie świadomie zreinterpretować.

WoW:

Moritz Grossmann był nie tylko zegarmistrzem, ale także myślicielem, który cenił prostotę i klarowność. Jak interpretuje Pani tę ideę dzisiaj, w kontekście coraz bardziej złożonego i wyrafinowanego zegarmistrzostwa?

Christine Hutter:

Moritz Grossmann był kimś znacznie więcej niż tylko zegarmistrzem. Opracowywał narzędzia i wprowadzał metody, które wpłynęły na ówczesny przemysł zegarmistrzowski jako całość. Założył Niemiecką Szkołę Zegarmistrzowską w Glashütte, tłumaczył materiały dydaktyczne z innych języków, a także sam pisał rozprawy i książki. Jedna z tych prac nosiła tytuł "O konstrukcji prostego i mechanicznie doskonałego zegarka"

Nasza filozofia i misja są inspirowane jego myślą. My także dążymy do zbudowania „mechanicznie doskonałego zegarka”. Nie chodzi przy tym o ponowne wymyślenie zegarka, lecz o własne podejście. Lubię to nazywać myśleniem poza utartymi schematami.

Zaczyna się to od konstrukcji. Opracowaliśmy i opatentowaliśmy już dużą liczbę rozwiązań technicznych. Jednym z naszych własnych projektów jest system przycisku, który pozwala użytkownikowi przełączać koronkę między ustawianiem czasu a naciągiem. Innym jest możliwość szybkiego naciągu poprzez obrót mocowania paska, co stanowi szczególne rozwiązanie naszego modelu damskiego Twist.

Te konstrukcje mogą wydawać się zwyczajne, ale są mechanicznie doskonałe. Podkreślamy to, stosując do każdego elementu tradycyjne wykończenie najwyższej jakości. Nasze standardy jakości znajdują odzwierciedlenie również w montażu, we wskazówkach z naszych własnych warsztatów oraz w tarczach wykończanych tradycyjnymi metodami, takimi jak srebrzenie cierne czy grawerska technika tremblage.

WoW:

W czasach, gdy znaczna część branży kształtowana jest przez skalę i struktury grupowe, Moritz Grossmann pozostaje świadomie mały i niezależny. Jak rozpoznaje Pani moment, w którym wzrost mógłby zacząć zmieniać charakter firmy?

Christine Hutter:

Nasza manufaktura rośnie, ale chcemy robić to bardzo ostrożnie. Najważniejsze jest dla nas zachowanie zdolności do pracy w sposób niezależny i autonomiczny. Zatrudniamy obecnie w Glashütte ponad siedemdziesiąt osób. Jesteśmy w stanie wytwarzać ponad dziewięćdziesiąt procent wszystkich komponentów we własnych warsztatach, w tym wskazówki i tarcze.

Chcemy mimo wszystko pozostać mali i silni. Naszym celem jest budowa nie więcej niż od ośmiuset do tysiąca zegarków rocznie. Nawet tak umiarkowany wzrost wymaga wewnętrznych zmian strukturalnych i jesteśmy obecnie w środku tej fazy. Naszym celem jest zachowanie charakteru firmy oraz skupienia na umiejętnościach technicznych, własnych kompetencjach produkcyjnych i luksusowym wykończeniu.

WoW:

Wiele marek odwołuje się do rzemiosła, często w wysoce zindustrializowanych ramach. W praktyce: jak decyduje Pani o tym, które elementy muszą pozostać w pełni ręczne, nawet jeśli istnieją bardziej efektywne alternatywy?

Christine Hutter:

„Schönstes deutsches Handwerk”, czyli najpiękniejsze niemieckie rzemiosło, to nasze motto. Odnosi się ono do tradycyjnych metod, między innymi tych stosowanych przy wykończeniu mechanizmu. Pozostaniemy wierni tej zasadzie również w przyszłości. Marki produkujące większe ilości są bardziej zainteresowane wydajnością. To nie jest nasz cel. Chcemy zachować rzemiosło, a tym samym dziedzictwo Moritza Grossmanna.

Oczywiście nie straciliśmy kontaktu z teraźniejszością, jeśli chodzi o produkcję komponentów mechanizmu, które można dziś wytwarzać nowoczesnymi metodami o znakomitej precyzji. To jest niezbędne dla naszych ambitnych konstrukcji. Później jednak rządzi już rzemiosło tradycyjne. Wszystkie nasze mechanizmy wykańczamy ręcznie, łącznie z elementami, które na pierwszy rzut oka nie są widoczne, ponieważ znajdują się wewnątrz mechanizmu.

WoW:

Po latach pracy w A. Lange & Söhne, jakie kluczowe zasady postanowiła Pani świadomie zastosować inaczej, budując Moritz Grossmann?

Christine Hutter:

Przede wszystkim wpływ wywarły na mnie tradycyjne metody zegarmistrzostwa w Glashütte oraz historia tego miejsca. Budując Moritz Grossmanna, nie zwracałam dalszej uwagi na inne marki w regionie, ponieważ od początku chcieliśmy iść własną drogą. Zdecydowaliśmy się produkować mechanizmy w zgodzie z tradycją Glashütte, ale wszystko robiliśmy na swój sposób. Naszym celem nie było naśladowanie historycznych zegarków kieszonkowych, lecz tworzenie mechanizmów na miarę XXI wieku.

Widać to w wielu detalach naszych mechanizmów. Transparentne szafiry osadzone w wypukłych szatonach, brunatnofioletowo wyżarzane śruby, tak zwana "dwu-trzeciowa" płyta i poszerzone pasy glashütte są nie do pomylenia z niczym innym. To samo dotyczy zastosowania śruby mikrometrycznej, współtworzonej przez Moritza Grossmanna, zamiast regulatora typu swan neck. Dzięki temu nasze mechaniczne kalibry zachowały własny, unikalny styl.

Jednocześnie poprzez rzemiosło zachowujemy przekazywaną przez pokolenia wiedzę. Wszystkie inskrypcje na płycie są grawerowane ręcznie, co jest absolutnie wyjątkowe. Krótko mówiąc, nie podążaliśmy za tłumem, wręcz przeciwnie.

WoW:

Czy może Pani podzielić się konkretnym przykładem z niedawnego projektu, w którym decyzja techniczna lub estetyczna była na tyle istotna, że stała się nienegocjowalna, nawet jeśli wymagała bardziej wymagającego rozwiązania?

Christine Hutter:

Przykładów jest kilka. Są one ukłonem w stronę Moritza Grossmanna i pokazują, że postrzegamy siebie jako prawdziwego zegarmistrza z Glashütte. Mam tu na myśli nasz mechanizm Hamatic, automatyczny mechanizm bez rotora. Chcieliśmy się wyróżnić i wybraliśmy konstrukcję z mechanizmem młoteczkowym, jaki testowano niegdyś w XIX wieku w zegarkach kieszonkowych. Udoskonaliliśmy i doprowadziliśmy tę zasadę do perfekcji przez rozbudowane etapy projektowania, prototypowania i kontroli jakości. Mechanizm jest dziś naciągany przez młoteczkowe wahadło poruszające się tam i z powrotem. Było to przedsięwzięcie bardzo ambitne, ale rezultaty mówią same za siebie.

WoW:

Jak porusza się Pani między silną tożsamością Glashütte a koniecznością zdefiniowania odrębnego głosu dla Moritz Grossmann?

Christine Hutter:

To nie jest sprzeczność, ponieważ Moritz Grossmann miał ogromny wpływ na zegarmistrzostwo w Glashütte. Świadczy o tym honor, jaki został mu oddany w rocznicę dwustulecia urodzin. Specjalna wystawa w Niemieckim Muzeum Zegarków w Glashütte potwierdza jego status jako jednego z najważniejszych niemieckich zegarmistrzów.

Postrzegamy siebie jako mocną niemiecką markę i idziemy własną drogą, pozostając wierni standardom Moritza Grossmanna, jego dbałości o detal i sposobowi myślenia. Widać to w naszych mechanizmach, które wykańczamy wyśmienicie, zgodnie z jego standardami. Nie jest to imitacja jego pracy, lecz nasza innowacyjna interpretacja na XXI wiek. Detale takie jak nasze własne wskazówki są dodatkowym tego dowodem. Sam Moritz Grossmann stosował w swoich kieszonkowych zegarkach najwyższej klasy wskazówki. My robimy to do dziś i stało się to jednym z naszych znaków rozpoznawczych.

WoW:

Jak myśli Pani o długoterminowej wartości zegarków Moritz Grossmann, zwłaszcza w rynku, w którym widoczność i dynamika wtórnego obrotu często faworyzują większe marki?

Christine Hutter:

Pasjonaci zegarków i kolekcjonerzy zdają sobie sprawę, jak wyjątkowe są pewne czasomierze, nawet jeśli nazwy manufaktur czy zegarmistrzów nie są znane szerokiej publiczności. Choć jesteśmy nadal bardzo młodą firmą, widzimy, że zyskujemy coraz większe uznanie podczas takich wydarzeń jak aukcje, w tym charytatywna aukcja Only Watch. Zegarki Moritz Grossmann zdecydowanie nie są sprzedawane poniżej swojej wartości. Uznanie ze strony kolekcjonerów jest nie do pominięcia.

WoW:

Patrząc w przyszłość, co postrzega Pani jako największe wyzwanie w utrzymaniu tego modelu zegarmistrzostwa przez następne dziesięć do piętnastu lat?

Christine Hutter:

Naszym celem pozostaje utrzymanie zdrowego wzrostu w małych krokach przy jednoczesnym zachowaniu standardów dotyczących komponentów i rzemiosła. Jestem przekonana, że „najpiękniejsze niemieckie rzemiosło” będzie doceniane także w przyszłości.

Po rozmowie

Z odpowiedzi Christine Hutter wyłania się obraz manufaktury, która bardzo dobrze rozumie własne miejsce.

Moritz Grossmann nie próbuje konkurować z A. Lange & Söhne na poziomie skali, rozpoznawalności czy pozycji rynkowej. Nie buduje też jakiejś agresywnej opowieści na temat niezależności, lecz cierpliwie, gdyż dwieście lat od urodzin patrona zobowiązuje, robi coś znacznie trudniejszego czyli rozwija własny język techniczny i estetyczny wewnątrz tej tradycji, którą w Glashütte posługują się wszyscy.

Najlepiej widać to w mechanizmie Hamatic. Automatyczny naciąg oparty na młoteczkowym rodzaju wahadła zamiast klasycznego rotora nie został zaprojektowany po to, by dobrze wyglądać w katalogu. To rozwiązanie problemu, który większość współczesnej branży uznała już dawno za zamknięty. Podobnie mikrometryczna śruba regulacyjna zamiast "łabędziej szyi" czy własny system zmiany funkcji koronki dedykowanym przyciskiem.

Każdy z tych elementów można odczytać jako cytat z XIX wieku albo jako autonomiczną decyzję konstrukcyjną. Hutter wyraźnie wybiera tę drugą interpretację.

Równie interesujące pozostaje jednak to można czytać pomiędzy wierszami czy w niedopowiedzeniach. Na przykład pytanie o rynek wtórny otrzymało odpowiedź najkrótszą i najbardziej ogólną. To raczej nie przypadek, gdyż faktycznie manufaktura produkująca mniej niż tysiąc zegarków rocznie nie buduje płynności rynku wtórnego w taki sposób, jak robią to wielkie marki.

Za to buduje mocną rozpoznawalność wśród kolekcjonerów, którzy z definicji kupują znacznie bardziej świadomie i znacznie rzadziej sprzedają. To dwie zupełnie różne ekonomie.

Hutter wydaje się to doskonale rozumieć. Pytanie, czy taki model będzie w stanie funkcjonować równie skutecznie w świecie coraz bardziej podporządkowanym spekulacji, widoczności i logice aktywów inwestycyjnych, pozostaje otwarte.

Trzymam kciuki za dwieście lat istnienia, lecz niestety pozostaje mi tylko żałować, iż w 2208 już tego nie zrelacjonuję.

← Wszystkie rozmowy