WoW – Watcher of Watches

Pod lupą WoW

Zegarki mechaniczne wróciły, ale zegarmistrzowie nie.

Rynek zegarków rośnie, ale kompetencje zniknęły. Dobry zegarmistrz staje się dziś rzadkim zasobem.

Zegarki mechaniczne wróciły, ale zegarmistrzowie nie.

Jeszcze kilkadziesiąt lat temu w Polsce zegarmistrzów się po prostu kształciło. Najpierw w klasycznym modelu mistrz-uczeń, później w szkołach powiązanych z przemysłem precyzyjnym w Warszawie, Łodzi czy Błoniu.

System miał swoje wady, ale działał. Najważniejsze było to, że zapewniał ciągłość: ktoś wchodził do zawodu, ktoś z niego wychodził, a wiedza była przekazywana dalej.

Po transformacji lat 90. ten mechanizm się zatrzymał.

Zegarki stały się tanie i masowe, naprawa przestała mieć sens ekonomiczny, a zawód stracił rację bytu w swojej dotychczasowej formie. Szkoły zaczęły znikać, warsztaty przyzakładowe razem z przemysłem, a przez długi czas praktycznie nie było nowych ludzi wchodzących do zawodu.

Problem polega na tym, że zegarmistrzostwo nie znika od razu. To zawód, który opiera się na doświadczeniu budowanym przez dekady. Dlatego przez lata wszystko wyglądało normalnie.

Dopiero teraz widać skalę luki.

Rynek zegarków mechanicznych wrócił i to w mocniejszej formie niż wcześniej. Wzrost zainteresowania zegarkami z drugiej ręki, rosnące ceny i rozwój rynku kolekcjonerskiego sprawiły, że zapotrzebowanie na dobrych zegarmistrzów jest dziś bardzo duże.

Ale dobrych zegarmistrzów po prostu brakuje.

Nie chodzi o osoby, które wymienią baterię czy zrobią podstawowy serwis. Problem dotyczy ludzi, którzy potrafią pracować na bardziej złożonych mechanizmach, radzić sobie z komplikacjami, rozumieć konstrukcję zegarka i podejmować decyzje wykraczające poza schemat „wymień część na nową”.

Tych ludzi jest bardzo niewielu.

Dzisiejszy system kształcenia istnieje, ale jest rozproszony. Są pojedyncze szkoły, są egzaminy rzemieślnicze, są szkolenia producentów i kursy dla pasjonatów. Nie ma jednak jednego, spójnego modelu, który prowadziłby od zera do poziomu mistrzowskiego.

Dlatego coraz częściej najlepszą, najbardziej uporządkowaną ścieżką okazuje się wyjazd za granicę, na przykład do programu WOSTEP w Szwajcarii. To wciąż złoty standard edukacji zegarmistrzowskiej, ale jednocześnie ścieżka kosztowna i wymagająca, dostępna tylko dla części osób.

I to dobrze pokazuje skalę problemu.

Kiedyś Polska miała własny system kształcenia zegarmistrzów. Dziś, jeśli ktoś chce przejść tę drogę w sposób uporządkowany, często musi szukać jej poza krajem.

To nie jest kwestia nostalgii tylko realna luka kompetencyjna, która już dziś wpływa na rynek.

Pełną historię z konkretnymi przykładami szkół, mechanizmów i kulisami tego, jak ten system się rozpadł rozwijam w książce, będzie tam też o kosztach WOSTEP i jego uzupełnieniach czy alternatywach.

← Wszystkie artykuły